Nieuw onderzoek

Inmiddels heb ik weer een aantal ziekenhuisbezoeken er op zitten en is er het één en ander besloten door de artsen. Ik vond het dus wel weer tijd voor een nieuwe update.

Jullie konden al eerder lezen dat ik een zeldzame oogontsteking heb. Inmiddels is de antibiotica kuur afgelopen en moest ik afgelopen woensdag voor controle bij de oogarts komen. Helaas is de ontsteking nog niet weg. De komende dagen moet ik oogdruppels gebruiken en hopelijk gaat het gauw over. 4 mei moet ik weer terugkomen bij de oogarts voor controle en als het dan niet over is moet ik naar het AMC. Fingers crossed dus!

En wat betreft de Crohn…daar gaat het even niet zo goed mee. De ontstekingswaarde is zeer hoog. Mijn lichaam raakt uitgeput. Ik heb ondertussen weer een endo-echografie gehad. Het goede nieuws is dat het abces zo goed als weg is en ik hoef dus niet nog een keer geopereerd te worden. Alleen zag de chirurg wel dat mijn endeldarm zeer onrustig is en zag hij duidelijk activiteit qua ontstekingen.

Het klinkt misschien gek maar ik was blij met deze bevestiging. Blij dat mijn klachten ergens vandaan komen en blij dat de oorzaak is gevonden van de hoge ontstekingswaarde. Ik kreeg weer een beetje hoop door te focussen op het idee dat de mdl-arts een nieuw behandelplan ging maken. Helaas was dit gevoel voor korte duur. Afgelopen dinsdag kreeg ik te horen dat ik weer een nieuw onderzoek krijg, namelijk een proctoscopie. Ik wil jullie de details besparen, enige wat ik er over kan zeggen dat een vinger al pijn doet als die naar binnen gaat voor een onderzoek, laat staan een 3 centimeter brede metalen buis…

De laatste dagen voel ik allerlei emoties. Frustratie, boosheid, angst, verdriet, machteloos en ga zo maar door eigenlijk. De hoofdvraag die in mijn hoofd rond spookt is waarom nog een onderzoek, het is toch al duidelijk genoeg? Ik zie erg tegen het onderzoek op, wat 8 mei gaat plaats vinden. En ondertussen hoop ik maar dat ik niet nog meer achter uit ga. Ik wil zo snel mogelijk een nieuw behandelplan hebben, ik merk dat ik de hoop ga verliezen. De hoop dat het ooit beter gaat worden. En dat klinkt zwaar, ik weet het, maar er zijn gewoon niet meer zoveel opties over qua medicijnen. Dat is gewoon de realiteit helaas.

Ik probeer dit ook zo goed mogelijk te verwoorden voor de ibd-verpleegkundige, ik hoop dat het ook duidelijk over komt. Ik trek niet zo snel aan de bel. Ik heb wel benoemd dat ik het niet meer lang ga volhouden. Ik ben uitgeput, zit heel vaak op de wc, heb hele erge buikkrampen en weinig eetlust. Ik moet wel doorgaan en ik hoop dat er na 8 mei gewoon heel snel gestart kan worden met een nieuw behandelplan.

Gelukkig heb ik hele lieve mensen om mij heen, waarbij ik altijd mijn verhaal bij kwijt kan. En door die steun, kan ik door blijven gaan. In mijn volgende blog lezen jullie hier meer over.

Ik hou jullie op de hoogte!

Hoi, welkom op Crohn&ik. Ik ben Lisa en ik heb sinds 2013 de ziekte van Crohn. Schrijven is de laatste jaren een passie geworden en dat doe ik graag over alles wat ik mee maak en wat te maken heeft met chronisch ziek zijn. Regelmatig neem ik je mee naar wat mij zoal bezighoudt. Liefs, Lisa

artikelen die jij misschien ook leuk vindt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge