Gastblog: Het verhaal van Henk

Het is weer tijd voor een gastblog, de eerste van dit jaar. Een maandelijks terugkerende artikel om meer bekendheid rondom de ziekte van Crohn en Colitis Ulcerosa te krijgen. Dit keer vertelt Henk zijn verhaal over colitis ulcerosa.

gastblog het verhaal van henk

Kak

Hoi allemaal , mijn naam is Henk. Ik woon in Stadskanaal langs de grens van Groningen en Drenthe. En ik bereik op Valentijnsdag de magische 50 jaar. Ik vier dit niet als zodanig maar gewoon weer m’n 25ste verjaardag zoals ik al vele jaren doe hihi.

Een tijdje geleden vroeg Lisa mij of ik m’n verhaal wou delen op haar blog. Natuurlijk wou ik dat graag doen, wat een eer. Ik ben een makkelijke prater (veel ook) dus hoe moeilijk kon dat zijn? Nu bijna 2 maanden verder en ik ben nog niet veel verder. Heb eerst geprobeerd een timeline te maken zodat ik punt voor punt aan m’n verhaal kon werken. Gelukkig heeft m’n moeder gedurende enkele ziekenhuis opnames een dagboekje bijgehouden.

Het begin

Het is einde zomer van 2005. Ik ben als lid van mountainbiker bij Team Rolfes begonnen aan een wedstrijd in het bos rondom Borger – Gieten in Noord Drenthe. Ik ben dan al sinds 3 jaar fanatiek aan het trainen met de club en heb er zin in. Toch gaat het slecht en ben niet vooruit te branden. Na 2 ronden van 9km stap ik af en ga gedesillusioneerd naar huis. Een atleet als ik die zo slecht presteerde dat vond ik echt raar. Griep was m’n eerste ingeving, want dat ging al rond in mijn omgeving. Toch ging het een dag of 10 nog steeds heel slecht met me. M’n moeder kwam maar eens een keer kijken, want ze had me al een tijdje niet gezien of gehoord. Zij heeft meteen de huisarts gebeld, want wat ze aantrof op de bank was niet de zoon die zij kende. Huisarts schrok ook en stuurde mij door naar het ziekenhuis. Op de SEH deden ze allerlei testjes en kreeg ik allerlei toeters en bellen aan m’n lijf. Een opname. Ik had als klein jochie wel het een en ander meegemaakt, maar bewust in het ziekenhuis gelegen had ik nog nooit. Enkele uren daarna werd ik met spoed van de afdeling naar de IC gebracht omdat enkele organen er mee ophielden. Zonder dat ik het zelf in de gaten had moest ik ineens vechten voor m’n leven! Eindelijk werd toen ook duidelijk wat er met mij aan de hand was. Crohn of colitis dat werd later pas duidelijk. Het was het laatste bleek na meerdere onderzoeken waaronder de , onder ons poopies, alom bekende coloscopie.
Prednison kreeg ik voorgeschreven in een hoge dosis. Er kwamen later meer medicatie bij. De bekende bijwerkingen van Prednison, daar was ik niet voor gewaarschuwd. Heel erg jammer want het had mij echt veel ellende bespaard.

Gevolgen

Natuurlijk kwamen de kilo’s er in rap tempo bij, maar afbouwen van de prednison was nog geen optie. Inmiddels kreeg ik als “dikzakje” ook daar gerelateerde problemen bij. Cholesterol werd enorm hoog alleen werd daar nog niet zo op gelet. Toen ik ook problemen met m’n ogen kreeg, heb ik een oogarts bezocht samen met m’n vader die daar al patiënt was. Diagnose staar op beide ogen! 3 maanden later ben ik al geopereerd aan het linkeroog , een maand daarna rechts. De volgende bezoekjes aan de internist heb ik er op aangedrongen meer te onderzoeken dan alleen wat met de darmen te maken heeft. De consequentie daarvan was dat er na bloedonderzoek diabetes werd geconstateerd. Ach ja, dat kon er ook nog wel bij. Gelukkig type 2 en dat kon met pilletjes onder controle worden gehouden. Zelf spuiten kan ik namelijk niet.

Henk

Opname nummer 2

Najaar 2009 ging ik voor ronde 2. Voordien had ik al een aantal maanden weer kunnen sporten. Fitness en buiten ritjes op de mountainbike. Gelukkig herkenden ze in het ziekenhuis de symptomen en kon er accuraat behandeld worden. Deze opvlamming was ook pittig en heb ik ook een tijdje op de IC gelegen, want Colitis is ook een heel sterk mannetje. Na 21 dagen kon ik weer huiswaarts en kon het herstel weer beginnen. Of het aan de medicatie ligt of aan de ziekte zelf daar kunnen we met ons allen niet echt een vinger op leggen. Pijn in de gewrichten door het hele lichaam was voor en na de opname deel van m’n leven geworden. Langzaam aan verdween dat weer gelukkig.

Opname nummer 3

Het is januari 2013. Inmiddels bekende symptomen steken weer de kop op. Voelde als een ernstige griep. Alleen duurde het weer heel lang. Weer doorgestuurd naar ziekenhuis en opname. Het wordt haast routine. M’n suiker werd gemeten en die was 18.4. Zo hoog had ik het nog nooit. En de waarde steeg zelfs nog meer. Wat er daarna gebeurde kan ik lastig beschrijven. Ik hou het maar op een kortsluiting in de hersenen. Praten lukte niet meer , eigenlijk niks nog. Ik was de controle over m’n lijf kwijt. DOODENG! Ondanks behandeling voor de Colitis onderging ik nu ineens onderzoeken voor problemen in m’n hoofd. MRI , CT-scan alles… Vlak na de kortsluiting kon ik niet meer stoppen met praten (althans poging tot). Ik moest en zou vertellen dat het niet goed met me ging, alsof dat al niet heel duidelijk was. Het werd zo erg dat ze mij uiteindelijk platspoten en op één 1-pers.kamer brachten. Hoelang ik weg ben geweest geen idee maar ik heb het gevoel een groot stuk kwijt te zijn. Na enkele dagen kwam de spraak een beetje terug. De neuroloog dacht dat m’n hersenen door de diabetes enorm verhoogde waarde een kortsluiting veroorzaakte die leek op een TIA of een infarct. Door het ernstige tekort van noodzakelijke mineralen voor de hersenen schoten die dus in een soort noodprocedure. Ademen en bloed transport in m’n lijf was belangrijker dan andere functies. Pfffff na een week of drie mocht ik weer naar huis. Flink geschrokken door dit alles heb ik hulp gezocht bij een persoon die me ging ondersteunen bij de verwerking van alles wat me was overkomen.

Tip

Voor m’n gevoel heb ik nu nog niet de helft verteld hier. Diegene die meer wil weten mag zich uiteraard bij mij melden en die wil ik dan alle vragen graag beantwoorden. Lisa had me gevraagd om m’n story tot maximaal 1500 woorden te houden. Ik denk nu oops haha.

Tot slot wil ik een ieder die voelt dat er iets niet klopt met hun stoelgang (vandaar de titel van dit stuk) enorm op het hart drukken ermee naar de huisarts te gaan. Ik snap dat er een taboe op rust om erover te praten. Maar vraag elke patiënt er maar naar , allemaal hadden ze graag gewild dat ze er eerder mee waren gekomen. Crohn en Colitis Ulserosa zijn echt kak‼️ Enorm ingrijpend in je leven, je zal nooit meer dezelfde zijn. Elke patiënt voelt het anders en het verloop is ook heel verschillend. Daarom is er ook geen pilletje voor dat je 100% geneest, kijk maar naar het verhaal van Lisa die nu uiteindelijk met spoed een stoma kreeg. Dus als je de kans hebt om er vroegtijdig bij te zijn, alsjeblieft grijp het met beide handen aan!

Instagram Henk

Wil jij ook je verhaal delen op de blog? Neem dan contact met mij op!

artikelen die jij misschien ook leuk vindt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge