Crohn, ik haat je!

Goh, wat haat ik de ziekte van Crohn op dit moment! Alles zou beter moeten gaan na de operatie en dat ik een stoma heb gekregen. Ik mocht zelfs even genieten om zonder medicijnen te leven. Maar alles wordt weer verpest door die rot Crohn.

Crohn

Darmonderzoek via stoma

Gisteren kreeg ik mijn eerste darmonderzoek via de stoma. Dit moest gebeuren omdat de calprotectine in februari boven de 700 was. De alarmbellen gingen af! Het vreemde was dat ik alleen nog geen buik klachten had. Dus voor de zekerheid wouden ze het even van binnen bekijken. Super gespannen was ik er voor omdat het de eerste keer via de stoma zou gaan. En dit keer met een roesje in plaats van propofol omdat het met redelijke spoed moest plaatsvinden. De wachtlijst voor propofol is veel te lang helaas.

Hoe ging het?

Ik zit nu al onder de blauwe plekken, want het infuus prikken ging helaas niet van harte. Pas bij de 8e keer met de hulp van een echo was het raak. Als dat maar geen voorteken was voor het onderzoek. Helaas dus wel. Ik reageerde totaal niet op het roesje en heb alles meegekregen. Gelukkig had ik mijn eigen mdl-arts en ze was super lief voor mij. Van de camera slang heb ik niks gevoeld gelukkig, maar wel als ze wat lucht in de darmen deden. Gigantische krampen als gevolg, van die krampen waar je het liefst van in elkaar duikt.

De uitslag

Ze hebben uiteindelijk nog 60 centimeter van de dunne darm kunnen onderzoeken. En van die 60 centimeter zagen ze overal ontstekingen. Het is overduidelijk. De Crohn is weer goed actief. Natuurlijk had ik wel verwacht dat ze wat ontstekingen zouden zien vanwege de verhoogde calprotectine. Maar niet al zo veel ontstekingen. En eerlijk gezegd, nu ik dit aan het schrijven ben, rollen de tranen over mijn wangen. Blijft mij dan niks bespaard? Heb ik niet al genoeg meegemaakt met de Crohn? Blijkbaar kan dit er dus ook nog wel bij.

En nu?

Nu wordt er een behandelplan opgesteld voor mij. Waarschijnlijk hebben de medicijnen afgelopen jaren wel gewerkt in de dunne darm. De dunne darm was namelijk de laatste jaren rustig en ontstekingsvrij. Maar de doem scenario van de dikke darm, die totaal niet meer reageerde op welk medicijn dan ook, is nog te vers. Die angst neemt de overhand nu. Wat als de medicijnen nu ook niet meer aanslaan in mijn dunne darm, wat dan? Het wordt nu een beetje moeilijk voor mij om het positief te bekijken, ook al is dat wel het beste. Maar nu ben ik gewoon even echt heel erg boos en verdrietig en bang… Goh wat haat ik de Crohn!

artikelen die jij misschien ook leuk vindt

4 reacties

  1. Heeeeel logisch dat je emoties alle kanten opgaan. Met lede ogen moeten wij toekijken hoe jij gepest wordt door de Crohn. Helaas kunnen wij hem niet knock out slaan. Laat alsjeblieft niet de hoop vallen, er komt absoluut een keer dat je hem overwint.

  2. Vind het echt heel erg voor je! Ik ken het gevoel dat je (en dat is zacht uitgedrukt) baalt dat er toch weer een ontsteking is. Een jaar geleden had ik hetzelfde, ging van 170 naar 340 in 4 maanden. Maar omdat ik mij juist weer goed begon te voelen toen gestopt in het ziekenhuis. Moet wel eerlijk bekennen dat ik mij sinds toen zoveel beter voel en niet continu bang ben wat mijn darmen doen. Maar ik moet wel zeggen dat ik naar alle waarschijnlijkheid bijna 7 jaar voor de diagnose in 2017 al deze ziekte had en mijn lichaam het blijkbaar al die tijd zelf heeft opgelost.

    Ik gun je zo dat het voor jou ook rustig wordt! En hoop dan ook oprecht dat ze snel met een plan komen om je te helpen! Knuffels♡♡

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge