(on)begrip

Sorry dat er een lange tijd tussen mijn vorige blog en nu heb gezeten. Ik ben gewoonweg op dit moment uitgeput en kan mij even nergens toe zetten. Er gebeurt weer veel op dit moment, veel ziekenhuisbezoeken, nieuwe therapieën en ondertussen ook maar even een afspraak plannen bij de psycholoog. Dit alles kost heel veel energie, wat ik eigenlijk niet heb, maar het moet. Ik zal komende week even een update schrijven, nu eerst een onderwerp waar ik de laatste tijd weer mee te maken heb gehad, begrip versus onbegrip.

Dit is een lastig onderwerp om over te schrijven vind ik zelf. Ik heb namelijk wel begrip voor sommige mensen die onbegrip hebben voor mijn situatie. Zij zien mij niet vaak echt ziek, ik zet vaak een masker op als ik in groot gezelschap ben zoals op een verjaardag. Die mensen kennen mijn situatie ook helemaal niet goed, en dat neem ik hun niet kwalijk. Want ik laat niet zien hoe het werkelijk is. Soms maak je gewoon die keuze omdat ik het niet altijd over mijn ziek zijn wil praten.

Maar je leert in zware en moeilijke tijden wel de onderscheid te maken wie je echte vrienden zijn en wie niet. Keer op keer maak ik dat weer mee. En dat maakt het wel moeilijk. Van die ene verwacht je juist een berichtje en krijg je dat niet en van die andere komt uit een onverwachte hoek een heel lief opbeurend berichtje wat ik juist niet had verwacht. Of ik teleurgesteld ben in die ene vriendin, ja om eerlijk te zijn wel. Maar ik kan ook weer niet van iedereen verlangen om mijn situatie volledig te begrijpen, want soms snap ik het zelf ook niet meer. En dat maakt het weer verrekte lastig.

In het verleden toen de ziekte van Crohn net was ontdekt bij mij, kreeg ik soms hele nare opmerkingen. “Jij bent dik dus jij hebt de ziekte van Crohn niet, dat hebben alleen hele dunne mensen.” “Tsja, iedereen heeft wel is buikpijn en diarree.” “Moet je nu alweer naar de wc, je bent net geweest…” En ga zo maar door eigenlijk. Dit heeft er wel voor gezorgd dat ik een muur om mij heen heb opgebouwd en heel vaak een masker op zet en gewoon door ga, ook al ga ik over mijn eigen grens heen. En dat lukt nu niet meer. Ik ben op, laatst zei iemand tegen mij dat het lijkt alsof ik een lichamelijke burnout heb. Wow die kwam hard aan, puur omdat het de realiteit is…

Gelukkig heb ik hele lieve mensen om mij heen, zoals jullie hebben kunnen lezen in mijn vorige blog. Maar wat ik ook al net zei, ik kreeg ook lieve berichten van mensen waarvan ik het niet had verwacht. En dat doet mij goed. Die mensen met begrip voor de situatie zorgen er voor dat ik de mensen met onbegrip sneller vergeet.

En in de toekomst zal ik nog steeds te maken krijgen met mensen die het niet begrijpen. En dat kan ik hun niet kwalijk nemen. Je kan gewoon niet altijd zien wat de ziekte van Crohn met mij doet, het is een sluipmoordenaar die binnen in mijn lichaam zit. Het duurt een tijdje voordat de schade aan de buitenkant te zien is. Ik heb het soms ook te laat door wanneer de Crohn weer erg opspeelt, dus hoe kunnen mensen in mijn omgeving het wel door hebben dan?

Voor iedereen die ooit in het verleden (ongemerkt) vervelende opmerkingen hebben gemaakt, of mijn situatie niet altijd konden begrijpen. Ik neem het jullie niet kwalijk! Ziekte van Crohn is niet altijd goed zichtbaar, en als het wel zichtbaar is verberg ik het zelf wel weer omdat ik niet ziek wil zijn. Ik heb begrip voor jullie!

Hoi, welkom op Crohn&ik. Ik ben Lisa en ik heb sinds 2013 de ziekte van Crohn. Schrijven is de laatste jaren een passie geworden en dat doe ik graag over alles wat ik mee maak en wat te maken heeft met chronisch ziek zijn. Regelmatig neem ik je mee naar wat mij zoal bezighoudt. Liefs, Lisa

artikelen die jij misschien ook leuk vindt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge